Metal Dünyası

Türkiye’de paslanmaz çelik üretimi için ön çalışmalar başlatıldı. “Milli Sanayi Hamlesi’nde Döküm Stratejileri” adlı yazımda da bu gelişmelere değinmiştim.  Tek kristal türbin kanadı yapmaya başlayabildiğimiz şu günlerde bu konuda daha çok  ses getiren çalışmalar olmalıdır. Tam da bu yüzden  iyi niyetle yapılan tüm özel sektör çalışmalarına destek verilmesi,  hayati önem taşımaktadır.

Paslanmaz Çelik sektöründe Uzak Doğu’nun tartışılmaz üstünlüğü devam etmekte ve bu  ürünlerin tamamına yakını tedarik amaçlı  ithal edilmektedir. Ancak vergi konusundaki yenilikler ile artan ithalat maliyetleri, özellikle yurt içi piyasada üreticilerin farklı arayışlara kaymasına sebep olmaktadır. Birçok ülkede de durum aynıdır. O yüzden “alternatif  tedarikçi”  olma noktasında  hazır Türkiye pazarı ilk sıralarda yer alırken,  lehimize kayan bu rüzgarı iyi kullanmak gerektiğini düşünüyorum.  

Türkiye hedefe  “Pupa Yelken” ilerlemelidir.
Yakın zamanda Avusturalya’ da yaşayan bir Türk iş insanının sanal ortamda “webinar” ına  katılmıştım. Aktardıkları açıkçası durumun ne kadar büyük bir fırsata dönüştüğünü  gözler önüne seriyor. Avusturalya ‘nın tüm Çin mallarına getirdiği kısıtlama ile Avusturalya  pazarını alternatif tedarikçilere açık hale getirdiğini anlattı. Ayrıca bazı Çin firmalarının mallarını Taiwan ve Vitenam gibi ülkeler üzerinden,  Avusturalya pazarına vermeye çalıştığını da ifade etti. Bizim de bu fırsatı değerlendirmemiz  gerekiyor.

Ülkemizde  vana&pompa  sektörü lokomotif olmak üzere diğer bir çok sektörde de  mamul bazında  yerli imalat yapılmasına yönelik “start” lar  verilmiş durumda. Amaç ithal edilen ürünlerin yerli imalatını yapmaktır. Bunun için de döküm ve talaşlı imalat sektörleri hareketlenmiştir.

Ancak  unutulmaması gereken en önemli nokta  Uzakdoğu firmalarının bu stratejinin  farkına varıp ülkemizde de yatırım yapmak için harekete geçmeleridir. 

Tabi ki teknoloji transferini  bu durumun  pozitif bir  sonucu olarak  algılayabiliriz.  Ancak  Uzakdoğu firmalarının tedarik zincirinin baş aktörü olmaya devam etme çabaları da bu stratejinin olumsuz bir yönü olacaktır.

Avrupa’ya ihracat yapan  bazı Ortadoğulu firmalar da Türkiye’ye işletmelerini getirmek istemektedirler. Bu amacın temel noktası ise  bulundukları bölgede istikrar olmamasıdır.

Amerika ise savunma sanayisinde özellikle askeri teçhizatlarda kullanılan ve stratejik  önemi olan madenler ile yarı iletkenlerin tedarik zincirini gözden geçirmektedir. Bu konuyu çözme noktasında önemli adımlar atılmakta. 

Öyle ki bu tür ürünlerde yabancı ülkelere olan bağımlılığın artması Amerika için ulusal bir güvenlik ve ekonomik riske  işaret ediyor. Bunun için tedarik zincirini istikrarlı ve güvenilir bir hale getirmek amaçlanıyor. Bu amaçla yurt içi imalatı arttırma yoluyla sorun giderilmeye çalışılıyor. Ayrıca uluslararası ortaklarla işbirliği yapma seçeneği de gündemde. Bizim de kendi stratejilerimizi üretip, geliştirmemiz gerekiyor. 

Genel hatları ile durumu değerlendirecek olursak; özel sektör ile devletin iş birliği içinde olması gerekmektedir. Özellikle stratejik ve katma değeri yüksek ürünlerin imalatı konusunda yapılacak yeni çalışmalar önem arz etmektedir.  Yerli, yerli-yabancı  ortak yatırımlar ve ilave teşvikler ile bu sağlanabilir. Bu konuda herkesin üzerine düşen görevi yapması gerekmektedir. Metalurji sektörü olarak biz de buna hazırız.

Geçtiğimiz yılın tüm  Türkiye ye öğrettiği en önemli sonuç; kendi kendimize yeter olabilmenin ne kadar hayati olduğudur.