Metal Dünyası

Şuan itibariyle ülkemizde elektrik üretiminin %77’si yenilenebilir kaynaklardan. Bu gelişme sevindirici.

Ancak burada asıl önemli olan doğru zamanda ve doğru yerde kullanabilmek. Yenilenebilir kaynakların üretimi doğası gereği değişkendir, Bu durum özellikle yüksek enerji tüketen endüstriler için hâlâ en büyük zorluklardan biridir. Yaz aylarında 2–4 kat artan üretim, eğer depolanamaz ya da prosese entegre edilemezse, potansiyelin önemli bir kısmı atıl kalabilir.

Bu yüzden üretimden çok, üretimin sürekliliğine ve verimli kullanımına odaklanılmalıdır. Çünkü gerçek değer, enerjiyi üretmekten çok — doğru şekilde kullanabildiğinde ortaya çıkar.

Öte yandan güneş ve rüzgarda kurulu güce göre Avrupa’nın hala çok gerisindeyiz.. Bu sene yağışlar çok iyi olduğu için hidroelektrikte iyi geçecek gibi ancak son 30 yılda hidroelektrik gücü yağışların sürekli azalmasından dolayı 30% dan fazla düşmüş durumda. Yenilenebilir enerjinin depolanması konusuna çok önem verilirse çok büyük bir atak yapılabilir. Enerji üretiminde kullanılan doğalgaz ve ithal kömürden kaynaklı çok fazla döviz kaybımız ve yine kömürden kaynaklı çok fazla insan sağlığı risklerimiz mevcut.. Destek ve katkıları için Erkan Ayan, Hanifi Taşdemir, Ökkeş Suphi Doğan’a teşekkür ederim.

Yenilenebilir insan enerjisi
Yukarıdaki girizgâhtan sonra asıl benim üzerinde durmak istediğim konu insan enerjisi. Akıl, yetenek, çalışma, yaş, tecrübe, bilgi birikimi…. Bunların hepsi insanın çalışma, iş üretme, eser ortaya koyma, yönetme ve yaratıcılık enerjisini oluşturur.

İnsan çalışan, yönetici, idareci, patron, asker, öğretmen, doktor, vali, devlet başkanı, bakan v.s. olabilir ve bu görevleri yürütmek için enerjiye ihtiyaç duyar. Enerjisini üretmesi, artırması ve koruması lazımdır. Bunun için kendini sürekli geliştirmesi, tecrübesini sürekli artırması, yeteneklerini ortaya çıkarması, aklını daha verimli kullanması ve çok çalışması gerekir. 

İnsanlar arasında bir okulun müdürü, bir işyerinin patronu, bir belediyenin reisi, bir partinin genel başkanı, bir hastanenin başhekimi, bir üniversitenin rektörü, bir ilin valisi, bir mahallenin muhtarı, bir ordunun komutanı, bir devletin Cumhurbaşkanı olanlar vardır. Özellikle bu gibi yönetim becerisi isteyen görevlerde bulunanların herkesten daha çok enerjiye ve o enerjinin yenilenmesine ihtiyaçları vardır ve aslında bu bir zorunluluktur. Yönetme arzusunu ve enerjisini kaybetmiş birinin buna rağmen hala görevde kalmaya çalışması, ısrarla görevi bırakmaması veya görevden el çektirilmemesi onun yönettiği insanlar için hayatı ve iş ortamını çekilmez bir hale getirir. Göreve gelmek, seçilmek, atanmak, layık görülmek kadar, o görevi layıkıyla ve başarıyla yapabilmek ve zamanı geldiğinde gençlere, göreve daha çok layık olanlara, yeni atanan ve seçilenlere, yeni yüzlere bırakabilmek te erdemdir.

Devleti, kurumları ve işyerlerini yöneten insanların etraflarındaki çalışanlarını, yardımcılarını, iş ortaklarını, dava arkadaşlarını değiştirdiklerine, emekli ettiklerine ve yeni atamalar yaptıklarına sıkça şahit oluyoruz. Hatta bazen bu sirkülasyon baş döndürücü hızda, çok ani ve kalabalıkları kapsayacak şekilde de olabiliyor. Ancak her nedense etraflarını sürekli yenileyen yönetenlerin kendilerinin görevlerini bir türlü bırakmadıklarını, adeta koltuklarına ve makamlarına yapıştıklarını, hatta çok yaşlanmalarına ve artık karar verme yetilerini kaybetmeye başlamalarına rağmen görevi geriden gelen gençlere devretmediklerine şahit oluyoruz.

Aile şirketlerinde bir türlü görevi bırakmayan babalar yüzünden çocukların geride kalmaktan sıkıldıklarına ve işten soğumaya başladıklarına şahit oluyoruz. Partilerde genç ve dinamik kadroların önlerinin kesilmesinden dolayı partilerinden ayrıldıklarını görüyoruz. İşyerlerinde ise sürekli aynı müdürle çalışmaktan bir türlü aklındaki projeleri hayata geçiremeyen, işyerine küsmüş, çalışma enerjisini kaybetmiş çalışanlara rastlıyoruz.

Hayatta bazı şeyleri terk edebilmek, bırakabilmek, vazgeçebilmek lazım. Hatta zirvede iken bırakmak en iyisi. İnsanların hafızasında ve tarihin tozlu sayfalarında İyi ve güzel hatırlanıp gitmek daha onurlu. Sonuçta o tarafa hiçbir şey götüremeyeceğiz, onurumuz ve eserlerimizden başka. İnsan var binlerce yıldır hala saygıyla, insan var binlerce yıldır nefretle anıyoruz, insan var unutuldu gitti.