Metal Dünyası

Aroma artık hayatımızın her alanında. Hem de doğala özdeş…. Aslında içinde meyve olmayan sular, tarçın olmayan kekler, ceviz olmayan tatlılar, peynir olmayan peynirler, içinde et olmayan börekler, her türlü içinde meyve aroması olan gıda boyası ile renklendirilmiş rengarenk dondurmalar… Her şey sahte, her şey taklit, her şey aromatik…. Ama ben yiyecek ve içeceklerin içine katılanlardan bahsetmeyeceğim. Hayatımızın içindeki aroma katılmış insanları ve yaptığımız işleri anlatacağım.

Aromatik insanlar türedi etrafımızda. Hem de doğala özdeş…. Sahte mimikler, sahte gözyaşları, sahte yüzler, gülüşler ve davranışlar… Doğala özdeş olduğu için anlayamıyorsunuz bile sahte gülücükler saçtığını, sizi kandırmaya çalıştığını…

Samimiyet, doğruluk, dürüstlük, çalışkanlık mumla aranır oldu. Mış gibi yaşıyoruz hayatı.. Mutluymuş gibi gülücükler saçıyoruz, doğruymuş gibi anlatıyoruz yalanı…

Evimizde, işyerimizde kullandığımız elektronik eşya ve aletler bile aromatik artık. Sağlam gibi görünen televizyonlar, buzdolapları, çamaşır makinaları beş yılın sonunda mutlaka bozuluyorlar. Bozulmaya programlanmışlar sanki. Eskisi gibi yirmi yıl gideni yok. Annemin üzerine işlemeli danteller örttüğü buzdolabı hala hayatta halbuki… Sanki ailemizden biri gibi olmuştu. Bozulduğundan değil, mecburen eskiciye verdik.

Yaşadığımız binalar bile aromatik çıkmadı mı? Sanki doğala özdeş çimento aroması katmış kumun içine. Demir çubuk diye fındık dalı koymuş sanki. Çoğu çökmedi mi depremde üzerimize. 

Artık hayatımızın iyice içine giren ve vazgeçemediğimiz sosyal medya da aromatik hayat sunuyor insanlara. Sahte hesaplar belirliyor gündemimizi. Yüzüne söylemediklerini sosyal platformlarda söyleyenler, yürek yemiş gibi cesarete bürünen sahte insanlar… İçine aroma katılmamış gerçek dost bile bulmak zorlaştı.

Çocukların oynadıkları oyunlar bile sanal ve tehlikeli hale geldi. Seyrettiğimiz filmler tamamen bilgisayar ortamında kurgulanmış. Şarkı söylüyor ama arkasında orkestra yok, sesini bilgisayar düzeltmiş. Kopyala-yapıştır bir şarkı çıkmış ortaya.

Eli eline değmeden yaşanan efsane aşklar yok hayatımızda, mektuplarla süslenen, gizli buluşmaların, utangaçlıkların var olduğu ömür boyu süren. Hisler gitmiş sanki, dürtüler almış yerini. Pamuk ipliğine bağlı sevgiler, sevgililer türemiş… Vefayı zaten saymıyorum. Sevgi yerine aroması var isterseniz…

Bir kahvenin kırk yıl hatırı yok artık. Kahve çok pahalı ve statü göstergesi olmuş. Masada hesapların ayrı ödendiği yemekler… İsrafın diz boyu olduğu serpmeler… Gösterişin ve eğlencenin zirveye ulaştığı iftar yemekleri..

Şampiyonluklar sahte. Rakibine üstünlük sağlamak için mertliği elden bırakıp doping kullanan sporcular türemiş. O madalyayı nasıl boynuna asabiliyorsun, nasıl içine siniyor, nasıl vicdanına yediriyorsun be adam? Hiç mi utanma kalmadı sende?

Sahte hocalar türedi. Duaları sanki gerçek değil duanın aroması. Hiçbir tesiri yok. Gerçek dini ilimlerden bihaberler.

Gelelim ürettiğimiz makinalara. Kalitenin ayrıntıda gizli olmasına sevinecek gibiyiz sanki. İyi ki ayrıntıda gizli. Yoksa nasıl saklardık adi malzeme kullandığımızı. Yakmayan yakıcılar, paslanan paslanmazlar, dönmeyen fanlar, itmeyen silindirler, kopmaya yüz tutmuş zincirler, gözünün içine sokulan kaynaklar, kapanmayan kapaklar, yağ kaçıran pistonlar…. Mış gibi makine yapılmaz ki ama. Verimlilik yok, dayanıklılık yok, bir ağırlığı bile yok. Boyası bile ilk yağmurda akacak kadar ince….

Orijinaline ihtiyacımız her şeyin. Sevginin, duanın, işin, sözün, yemeğin, içeceğin, makinanın, emeğin, gülüşün, ağlayışın. Kaliteli insanlara ihtiyacımız var candan, gönülden, samimi, içten… Delikanlıya, adama, ustaya, kadına, öğretmene ihtiyacımız var harbiden…